Obserwacje kosmosu

Ogromny wkład w badania astronomiczne wniósł polski astronom Mikołaj Kopernik. Obalił on teorię geocentryczną. Cenił dokonania i badania starożytnych naukowców jednak nie mógł się z nimi zgodzić. Astronom szukał więc najprostszych rozwiązań, które w logiczny, sensowny i harmonijny sposób pozwoliłyby wyjaśnić wszystkie obserwowane ruchy planet. W prowadzonych badaniach i obserwacjach doszedł do przełomowego wniosku, że warunek ten spełnia jedynie układ, w którego centrum znajduje się Słońce.

W swym dziele pod tytułem „O obrotach sfer niebieskich” udowodnił, że to Ziemia i inne planety krążą wokół Słońca, a nie odwrotnie. Wprowadził do nauki pojęcie teorii heliocentrycznej. Jego odkrycie jest jednym z najważniejszych przełomów w nauce i miało ogromny wpływ na dalszy rozwój astronomii. Często zwane jest przewrotem kopernikańskim. Co ciekawe prowadzone przez Kopernika obserwacje kosmosu były przeprowadzane bez żadnych specjalistycznych urządzeń, ponieważ w jego czasach nie było jeszcze lunet ani teleskopów.

Kosmos (wszechświat) obejmuje wszystko to, co fizycznie istnieje, a więc czas i przestrzeń, wszystkie formy materii i energii, a także prawa i stałe fizyczne, które opisują ich zachowanie.

Nauką, której głównym zadaniem są obserwacje kosmosu jest astronomia. Dostarcza ona informacji na temat rozmieszczenia, ruchu i właściwości fizycznych materii w obszarze objętych zasięgiem przyrządów astronomicznych. Według badań astronomicznych kosmos istnieje od 13,75 ± 0,11 miliarda lat, a średnica widzialnego wszechświata obejmuje 92 miliardy lat świetlnych. W mniejszej skali materia skupiona jest według hierarchicznego układu: atomy formują gwiazdy, następnie gwiazdy skupiają się w galaktyki, te z kolei skupiają się w gromady i supergromady, a te ostatnie układają się w włókna rozdzielane pustkami.

Genezy wszechświata upatruje się w teorii Wielkiego Wybuchu. Od tamtego momentu powiększył się on do obecnej postaci, po drodze przechodząc przez krótki okres kosmologicznej inflacji, dzięki której jego gęstość jest równa gęstości krytycznej. Wszechświat posiada trzy widzialne wymiary przestrzenne oraz jeden czasowy.

Od początków świata ludzie zastanawiali się nad jego budową i byli, ciekawi, co znajduje się poza jej horyzontem. Przez dłuższy czas uważano, bowiem że Ziemia jest płaska.

Pierwotne koncepcje naukowe, badające strukturę kosmosu to koncepcje geocentryczne, umiejscawiające ziemię w centrum wszechświata. W starożytności ludzie przypisywali Ziemi nadrzędną wartość i przekładali to na budowę wszechświata. Uważali, że Księżyc, Słońce, gwiazdy i inne planet krążą wokół Ziemi. Teoria ta pokrywała się z teorią homocentryczną, która przypisywała ludziom, a co za tym idzie zamieszkiwanej przez nich planecie Ziemi nadrzędne miejsce w strukturze wszechświata. Zwolennicy tych teorii uważali kosmos za statyczny i skończony.

Twórca jednej z najważniejszych teorii geocentrycznych był aleksandryjczyk Klaudiusz Ptolemeusz. Jego hipotezę uważa się za ukoronowanie i podsumowanie astronomii antycznej i przeprowadzane przez starożytnych obserwacje kosmosu. Koncepcja ta przez dłuższy czas była powszechnie uważna za właściwą.